Paradijs bestaat. En het ligt in de Orinoco delta in Venezuela.

We rijden vanuit Puerto Ordaz twee uur richting de delta. Daarna nog een of twee uur met de boot. Vooraf is niet helemaal duidelijk hoe lang het gaat duren. De oorzaak: waterhyacinten. Deze mooie drijvende planten vormen op het moment een ware plaag en bedekken grote delen van de rivier. Doordat de wortels in elkaar haken is er soms geen doorkomen aan. De boot heen en weer manoeuvrerend en af en toe achteruit voordat we weer vooruit kunnen vorderen we gestaag.

Nadat we een zijtak ingegaan zijn wordt het beter bevaarbaar. We genieten van de mooie jungle om ons heen, dus vinden we het geen punt om wat langer te varen. Nadat we een aantal paalwoningen van de Warao, de oorspronkelijke bewoners van dit gebied, zijn gepasseerd komen we op een idyllisch plekje. In de bocht van de rivier ligt Waro Waro lodge, vernoemd naar de mooie blauwe vlinder die hier veelvuldig rondfladdert. Ik verwacht hier midden in de jungle niet veel, dus mijn verrassing is groot als we rondgeleid worden. Een centraal pad op palen verbindt de verschillende hutjes met de centrale ruimte. Met hutjes bedoel ik paalwoningen zonder muren en met een palmbladen dak. Muren zitten in deze natte warmte alleen maar in de weg.

De lodge is eenvoudig, maar wat ziet het er mooi uit. Gerund door de Argentijnse Maria en haar Franse man Christoff is het een net verzorgd geheel. Voorzieningen zijn koud stromend water. Punt. Geen elektriciteit, geen warm water en zeker geen internet. Een heerlijke plek om je helemaal onder te dompelen in de natuur.

Nadat we welkom zijn geheten met een forse rum-cola, het favoriete drankje van Christoff, begint de kennismaking met het wildlife. Te beginnen met Wacky, de huispapegaai. Die heeft een voet-fetish eb vindt de tenen van Winnie wel erg leuk. Met hilarische taferelen tot gevolg. Bij de rondleiding door het kamp blijkt een van de twee wc's niet bruikbaar. Deze is geconfisqueerd door een kip die haar eieren aan het uitbroeden is. Een dag later zijn de schattige kuikentjes geboren!

's Middags worden we getrakteerd op een mooie boottocht over rivier. Ara's, papegaaien, otters, genoeg te zien. Als de middag teneinde is leggen we de boot stil en genieten met een cocktail (rum-cola uiteraard) van de prachtige zonsondergang.

De volgende ochtend weer een boottocht, maar dan iets anders. We gaan onze eigen luch proberen te vangen: piranha's! Vissen op piranha's is wat actiever dan gewoon vissen. Nadat de haak met vers vlees in het water is gegooid moet je lekker met de hengel op het water slaan zodat de vissen denken dat er een beest aan het verdrinken is. Al na een paar seconden heeft Winnie beet! Tijdens het vissen - ze bijten niet constant en vaak eten ze ongemerkt het vlees van de haak af - komen een paar otters en rivierdolfijnen kijken. Die laatste zijn helaas niet heel goed te zien omdat te alleen met hun spuigat boven komen.

De lunch bestaat zoals gezegd uit piranha's (en andere vis) die prima smaken. De middag sluiten we af met weer een een boottocht. Shopping time, want we stoppen bij een Warao hutje waar we slagen voor de souvenirs met leuke van palm gemaakte mand en schalen. We sluiten weer af met een zonsondergang met een drankje :-D

Aangezien er geen elektriciteit en dus geen verlichting is gaan we op tijd naar bed. Maar goed ook, 's morgens moeten we op tijd op voor een early morning boottochtje, met een kano dit keer. Zonder de herrie van een motor kan je nog meer genieten van de omgeving en alle geluiden die er bij horen.

Als we terug zijn krijg ik laarzen aan en de instructie om een lange broek en lange mouwen aan te doen. En het advies me héél goed in te smeren met deet. We gaan een jungle wandeling maken. Winnie slaat deze over door de muskietenwaarschuwing. Het heet een wandeling te zijn maar het is vooral ploeteren door de modder. Als we net de boot uit zijn zien we een paar capuncijneraapjes. Ik krijg de instructie vooral op wortels en grote bladeren te gaan ataan. Dat blijkt niet voor niets. Bij de eerste misstap sta ik kuitdiep in de modder en voor de uitdaging om mijn voet inclusief laars los te trekken. Hoewel we een uur onderweg zijn leggen we denk ik nog geen kilometer af. Iedere stap uitkijken waar je gaat staan en ondertussen nog om je heen kijken naar alles wat er te zien is. Over modderige grond en af en toe via een boomstronk over een plas komen we weer bij de boot. Een leuk en uitdagend einde op deze prachtige locatie.

Rest voor onze vakantie nog één bestemming, met waarschijnlijk minder uitdaging: chillen op Los Roques.

 

contentmap_plugin