Onze gids van de eerste tien dagen, Gaston, gebruikte regelmatig de uitdrukking "Venezuela begins where logic ends". Nou valt dat grotendeels best wel mee, maar er zijn wel een paar bijzonder onlogische zaken die opvallen.

De eerste, en waar Gaston iedere keer weer op terugkwam, is benzine. In Nederland zijn we gewend aan hoge benzineprijzen. Dat dit door de hoge accijnzen komt mag duidelijk zijn. In Venezuela wordt geen accijns geheven, in tegendeel, benzine wordt gesubsidieerd. En niet zo'n beetje ook. In veel landen is de brandstofprijs lager dan bij ons, maar zelfs in andere olieproducerende landen betaal je nog wel enkele dubbeltjes voor een liter benzine. In Venezuela tank je een grote 80 liter tank vol voor nog geen 4 cent. Inderdaad 4 cent. Even om een context te scheppen: de toiletjuffrouw vraagt 20 cent! Geen wonder dat iedereen hier auto rijdt. Milieu? Zolang brandstof niets kost zal niemand hier zich er druk om maken. Een bizar gevolg van dit prijsbeleid is dat de belangrijkste smokkelwaar hier geen drugs zijn maar benzine. Wat is er makkelijker dan met een volle tank naar Colombia te rijden, daar de benzine voor een goede prijs te verkopen en met een bijna lege tank weer terug te gaan. Om dat te voorkomen mag niet iedereen in het grensgebied tanken. Alleen met een speciale pas mogen mensen gebruik maken van die tankstations. Wij hebben niet zo'n pas, dus wanneer we naar een gebied nabij Colombia gaan moet Gaston zorgen dat de tank op tijd vol zit. Niet zo'n punt, want hij heeft nogal een obsessie met tanken en stopt bij iedere gelegenheid om de tank vol te gooien.

Nou ik het toch over geld heb, het andere bizarre fenomeen hier is de munteenheid, de Bolívar Fuerte (de sterke Bolívar). Venezuela kent hyperinflatie. Economisch gaat het slecht. Met de huidige olieprijs van minder dan 50 dollar per vat zal dat ook nog wel even zo blijven, Venezuela heeft minimaal 60 dollar per vat nodig om rond te kunnen komen. De Venezuelaanse regering houdt ondanks de inflatie vast aan een officiële wisselkoers die momenteel rond de 6 Bolívar per dollar ligt. Voor we op reis gingen ben ik op zoek gegaan naar duikcentra. Eéntje had de prijzen op hun website staan. Omgerekend zou ik rond de 600 euro per duik kwijt zijn met de wisselkoers die ik op internet vond. Vreemd, dacht ik, maar ging er vanuit dat het oude, niet meer geldige prijzen waren.

Aangekomen in Venezuela bleek het toch iets anders. Er blijkt namelijk een zwarte geldmarkt te zijn die beter de echte waarde van het geld weergeeft. Deze beste koers die we hebben gekregen was 150 Bolívar per dollar, dat is 2500% ten opzichte van de officiële koers! Op Schiphol had Winnie per ongeluk teveel dollars gepind, maar dat is nu een geluk bij een ongeluk. Als we ter plekke geld hadden moeten pinnen was de officiële koers gebruikt en was het een heel prijzige vakantie geworden. Nu kunnen we - zwart - dollars wisselen tegen een gunstige koers. De coupures zijn maximaal 100 Bolívar, dus we hebben de portemonnee goed vol zitten. Voor de Venezuelanen betekent deze werkwijze wel dat alle buitenlandse producten onbetaalbaar zijn. Het dagelijks leven met lokale producten is voor de meesten wel te betalen. Geïmporteerde producten zijn gewoonweg onbetaalbaar. Even voor de context: een avondmaaltijd koste ongeveer Bs 600. Met de zwarte marktkoers is dat ongeveer € 4. Alleszins betaalbaar. Met de officiële koers zou het ruim € 80,- zijn en zouden we arm teruggekomen zijn van deze vakantie!

De laatste onlogica treft alleen reizigers. Venezuela kent best moderne luchthavens. Bij onze eerste binnenlands vlucht zien we op Caracas airport zelfs elektronische displays en led-tv's met vluchtinformatie. Het bijwerken van die informatie is schijnbaar nogal een uitdaging. Onze boarding pass zegt dat we vertrekken van gate 7. De vrouw die ons naar de luchthaven heeft gebracht heeft ons al op het hart gedrukt de gate voor vertrek nog goed te controleren. Een van de beste adviezen ooit. Het eerste informatiebord laat vertrektijden zien van ergens de vorige dag. Het eerste tv-scherm toont gelukkig actuelere informatie. Met dezelfde gate als op ons ticket, dat stemt hoopvol. Het tweede scheen toont echter gate 5. Bij de gates zelf hangt ook informatie. Gate 5 toont ons vluchtnummer, dus daar gaan we maar zitten. Zo rond de tijd dat we moeten boarden wordt er iets omgeroepen. Ons Spaans is niet denderend, maar iedereen staat op en wij (schapen als we zijn) dus ook. Blijken we nu vanaf gate 9 te vertrekken. Voor de zekerheid nog maar aan de baliemedewerkster bij de gate gevraagd of dit echt onze vlucht is. Ik geloof het pas echt wanneer we in Mérida geland zijn.

 

contentmap_plugin


 
 
 

Breadcrumbs

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.