Na de eerste indrukken in Yangon hebben we een binnenlandse vlucht naar Hsipaw genomen. Het vliegtuig was in een stuk betere staat dan ik verwacht had, en met twee tussenlandingen komen we op de bestemming aan. De bagage-afhandeling gaat veel vlotter dan op een groot internationaal vliegveld als Schiphol: het vliegtuig taxiet naar het hek naast de landingsbaan, waar de bagage wordt uitgeladen en over het hek aan ons aangegeven.

In Hsipaw zelf valt het aantal toeristen op. Na Yangon, waar je bijna geen westerse gezichten zag zie je hier veel meer. Het plaatsje is maar klein, dus iedere toerist valt ook op natuurlijk. Tijdens onze excursie, een van wandeling door de velden, een klooster en een paar Shan dorpjes zijn we echter helemaal alleen.

 

Onze bus

Na Hsipaw pakken we de lokale bus naar Khaukme. De bus wordt ook gebruikt om goederen te vervoeren, dus we zitten klem tussen mensen en mandarijnen :-D. Halverwege moet er nog meer bij, maar helaas is de bus vol. Ons wordt gevraagd of we uit willen stappen en met de auto verder gaan. Geen idee wie onze chauffeur is, een toevallig voorbijganger die ze hebben aangehouden of een bekende van de chauffeur, maar wij zijn in ieder geval een stuk sneller en comfortabeler op onze bestemming.

 

 In Khaukme doen we een mooie hike samen met een Duitse, een Franse en een Portugees. Een erg mooie wandeling die ons langs prachtige uitzichten voert. Ondertussen zorgt de gids voor het nodige vermaak met googeltrucs en grappige verhalen. Hoogtepunt is een bezoek aan een afgelegen Shan dorp, waar volgens de gids maar twee of drie keer per maand toeristen komen. Hier nuttigen we de lunch, een erg lekkere noedelsoep. Het vinden van de juiste zitplaats zorgt voor de nodige hilariteit onder de Shan familie. Blijkbaar moeten vrouwen altijd rechts van de patriarch blijven, iets wat we pas na een paar miskleunen doorhebben.

 

Na de lunch wordt gevraagd of Winnie de traditionele kledij wil uitproberen. Natuurlijk wel, en al snel staat er een Shan met een bleke snoet tussen de beter gekleurde. Zij maken net zoveel foto's van ons als wij van hen. Met de mobiele telefoon natuurlijk, ook hier op de meest idyllische plek die je je kan voorstellen is de moderne technologie doorgedrongen.

 

Trein naar Mandalay

Aangezien we nog niet alle vormen van transport hebben gehad gaat het volgende traject met de trein. De trein is eentje van 125 jaar oud op een spoorweg die de nodige hobbels en slingers kent. We worden dus aardig heen en weer en op en neer gehost. Gelukkig zitten we upper class, met zachte stoelen. Standard class kent alleen rechte houten banken, niet echt een feest voor onze verwende westerse billetjes.

 

Mandalay is wel de meest toeristische plek tot nu toe. Niet alleen verkopers bij iedere tempel, maar ook paardekarren, hogere prijzen en lokale mensen in spijkerbroek. Waar Yangon een miljoenenstad is maar een traditioneel dorp lijkt is Mandalay niet groter dan Amsterdam maar voelt aan als een echt grote stad.

 

Het is inmiddels oudejaarsavond, maar omdat ze hier een andere kalender gebruiken verwachten we niet dat dit gevierd wordt. Na onze toer komen we aan in ons hotel en voelen ons allebei niet lekker. Ik neem het initiatief en ga als eerste boven de pot hangen, maar niet veel later blijkt Winnie solidair. Afwisselend ledigen we ons uit een van onze lichaamsgaten. Ondertussen horen we buiten tegen de verwachting in met vuurwerk het nieuwe jaar ingeluid worden. Wij luiden het nieuwe jaar in met ons eigen geknetter. 

 

Monniken

De dag erna is een reisdag, vijf uur in een op zich comfortabele bus, maar over een hobbelige weg. Kotszakjes bij de hand overleven we die reis ook, waarna we in het mooie Bagan aankomen. Na nog één oprisping van Winnie 's avonds voelen we ons de volgende dag een stuk beter en kunnen we beginnen aan het verkennen van dit schitterende tempelgebied.

 

 
 
 

Breadcrumbs

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.