Nog een paar uurtjes en mijn reis zit er al weer op. Als ik de weersverwachting bekijk komt dat wel goed uit. In Nederland wordt een hittegolf verwacht en hier is de herfst/winter goed op gang gekomen. Hier is in dit geval Kaapstad. Of beter gezegd Simonstad, een klein dorpje ten zuiden van Kaapstad.

De dag dat ik aankom is het weer al niet al te denderdend. Ik gebruik deze dag om Kaapstad te verkennen voordat ik begin aan de reden dat ik hier een week verblijf: duiken! Helaas is het de hele dag bewolkt, dus de Tafelberg op gaan heeft geen zin. De bewolking (het "tafelkleed") zou het uitzicht volledig belemmeren. Gelukkig is er lager bij de grond ook genoeg te doen. Maar ik ben hier niet gekomen om de toerist uit te hangen, daarom verblijf ikniet in Kaapstad zelf. Simonstad ligt op de het Kaapse schiereilandaan de oostkant. Het ligt aan Valsbaai, een grote baai waarin de meeste duiken gepland staan. Duiken is een groot woord, want ik ga vooral voor de witte haaien, en die bekijk je al snorkelend vanuit een kooi.

 

Witte haaien zijn het hele jaar door rondom Kaapstad te vinden en de meeste operators werken om die reden vanuit Gansbaai. In Valsbaai is de aanwezigheid van haaien seizoensafhankelijk, maar ik wil toch per se hier duiken. Om een simpele reden. Iedereen die wel eens naar Shark Week op Discovery heeft gekeken kent de beelden: witte haaien die volledig uit het water opspringen wanneer ze vanuit de diepte omhoog komen om een zeeleeuw te grijpen. De operator die ik heb gekozen is ook niet de eerste de beste: ik ga mee met Chris Fallows, bekend van diezelfde Discovery documentaires. Hij is degene die de filmmakers heeft meegenomen en heeft gezorgd voor alle mooie beelden. Dat moet dus goed komen!

Helaas is de eerste duikdag een slechte. Door het weer wordt de haaienduik afgelast. Wel is er 's middags de mogelijkheid om te gaan duiken met zeeleeuwen. Wanneer we uitvaren is het nog onzeker of de omstandigheden een duik toelaten, maar gelukkig geeft de kapitein groen licht.

De deinig is hevig, maar de duik onvergetelijk. Wanneer ik afdaal is het eerste wat ik zie een grote rog die onder ons doorzwemt. Niet lang daarna zie ik de eerste zeeleeuw. Daarna volgen er nog veel meer. Ongelooflijk hoe soepel en wendbaar die beesten onder water zijn! Ze lijken met ons te spelen en te weten wie een camera heeft: ik soms wanneer mijn buddy zijn camera in de aanslag heeft meerdere zeeleeuwen achter hem hangen, onbeweeglijk. Maar niet een die voor zijn lens komt :D .

De volgende twee dagen is het weer beter en krijg ik de kans om mee te gaan met een witte haaientrip. De routine is bij iedere triphet zelfde: we varen uit om 7:00 's ochtend. De beste kans om een "breach" te zien (zo heet het gedrag waarbij een haai geheel of gedeeltelijk uit het water komt om een prooi te vangen) is van een half uur voor tot een half uur na zonsopkomst.

We varen naar Seal Island, een eiland midden in de baai waar een zeeleeuwenkolonie is gevestig. Wanneer we daar aankomen is het opletten geblazen: goed uitkijken naar groepjes zeeleeuwen die van of naar het eiland zwemmen. En dan in het bijzonder op de achterblijvers, want dat zijn de makkelijkste prooien voor de haaien. Gelijk op de eerste trip zien we een "natural predation"; een haai die een zeeleeuw grijpt. Foto's maken is kansloos, want je hebt geen idee wanneer of waar de haai zal toeslaan. Om toch wat op de foto te krijgen hebben we een alternatief: nadat we een tijdje hebben gekeken of er predations zijn, wordt een decoy in de vorm van een jonge zeeleeuw achter de boot gehangen. Wanneer de boot dan zachtjes voorbij het eiland vaart weet je in ieder geval waar je de camera op moet richten. Maar dan nog weet je niet of en wanneer een haai zal toeslaan. De eerste twee trips heeft de decoy geen effect. Hoewel er zeker haaien zitten laten ze de decoy links liggen.

Na de decoy-tow is het tijd om de kooi te water te laten. Met wat visafval in het water wordt geprobeerd de haaien naar de boot te lokken en wanneer de eerste gespot wordt gaan de eerste twee personen de kooi in. En wat een ervaring is dat. Het water is ijskoud, maar wanneer je een witte haai voorbij ziet zwemmen is de kou snel vergeten. Het is niet eens zozeer de grootte die indruk maakt, maar meer de enorme bulk: bij de zijvinnen is een witte haai enorm breed, wat het een uiterlijk van een onderzeeer geeft. Een van de haaien grijp de decoy terwijl ik in de kooi zit en in zijn gevecht slaat hij met zijn staart tegen de kooi. Geweldig! En gelukkig is de kooi stevig genoeg :P .

De laatste trip is het weer weer slecht, en de kapitein geeft aan dat de kooi niet te water wordt gelaten. Maar gelukkig krijg ik een toetje: bij de decoy tow valt een haai de nepzeeleeuw aan en spring volledig - kop en staart - uit het water. Wat een explosieve kracht!

Mijn andere geplande duiken - een duik met cow-sharks en een pelagische duik met Mako's en blauwe haaien - gaan helaas niet door. Genoeg reden om nog een keer terug te gaan naar Kaapstad!

 


 
 
 

Breadcrumbs

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.