Nog maar twee dagen hier, maar al genoeg gedaan om een paar blogjes te vullen: rijden op een olifant, wandelen met leeuwen, een cheetah aaien :). En natuurlijk de belangrijkste trekpleister hier: de Victoria watervallen.

Aankomen in Zimbabwe voelde een beetje als thuiskomen, ook al ben ik hier nog nooit geweest. De gelijkenis met Oost-Afrika maakt het echter een feest van herkenning. Dezelfde overweldigende natuur, dezelfde vriendelijke mensen, maar ook dezelfde kleine en grotere ergernissen. Bijvoorbeeld van mensen die je ongevraagd helpen (je kijkt even zoekend rond op het vliegveld, iemand is direct "behulpzaam" en wijst de weg. Om vervolgens zijn hand op te houden). Dat het plaatsje Victoria Falls alleen bestaat voor toeristen is ook meteen duidelijk: iedereen hier probeert je of Zimbabwaanse Dollars te verkopen (ik ben nu in het blijde bezit van een biljet van honderd triljoen dollar :P of is kunstenaar en probeert zijn/haar houtsnijwerkjes voor de hoofdprijs aan je te slijten. Zonder nee als antwoord te begrijpen.

 

Maar goed. Victoria Falls dus. Die naam is een beetje fout gekozen. Leuk voor Queen Victoria dat de grootste watervallen ter wereld naar haar zijn vernoemd, maar de naam denk op geen enkele manier de lading. Dan is de oorspronkelijke, inheemse naam betergekozen: Mosi-o-Tunya, ofwel The Smoke That Thunders. Ik heb niet de illusie te kunnen beschrijven wat een overweldigende ervaring de Falls zijn. Het begint al als we het dorpje waar ik verblijf naderen. Op het vliegveld was het een aangename 30+ graden, maar als we nog maar een paar kilometer verwijderd zijn van de Falls is er een merkbare daling in temperatuur. Kilometers verderop zie ik een mist/rook/stoomwolk boven de bomen uitstijgen: opspattend water van de falls. Aangekomen bij het dorpje (op zo'n anderhalve kilometer van de watervallen) hoor je het continue achtergrond geluid van razend water.

Hoewel dit hints genoeg hadden moeten zijn ben ik totaal onvoorbereid op wat er komen ging naar de watervallen gelopen: in een korte broek en t-shirt met de camera om mijn nek. Voorbij de ingang naar de watervallen verkoopt een vrouwtje poncho's. Omdat ik daar al een lichte nevel voel neem ik er eentje. Dat is gelijk al de beste en de slechtste aankoop van de vakantie. Als ik bij de watervallen kom is het uitzicht overweldigend. Maar bij het eerste uitzichtpunt ben je nog ver weg verwijderd van de watervallen zelf. Naarmate ik van uitzichtpunt naar uitzichtpunt dichterbij kom veranderd de lichte nevel die iedereen wel kent die ooit bij een waterval is geweest in een fijne motregen. En vervolgens in een tropische regenbui. En tot slot zelfs in een emmer water die over je heen wordt leeggekiept! Mijn poncho leek dus een goeie aankoop, maar het kleine gat waar je hoofd uit steekt is groot genoeg om liters water door te laten. En dit is dus aan de overkant van de kloof waar de watervallen in stromen, op meer dan 110 meter van de eigenlijke watervallen vandaan. Het opspattende water dat aan deze kant van de kloof terecht komt is genoeg om aan die kant een aantal zeer respectabele watervallen te vormen.

Gelukkig heb ik mijn onderwaterhuis bij me; vandaag ben ik opnieuw naar de falls gegaan in een poging wat betere foto's te kunnen maken. Aangezien ze hier geen kaartlezers snappen zijn daar helaas nog geen fotootjes van.


 
 
 

Breadcrumbs

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.