Na Los Llanos zijn we op het vliegtuig gestapt om via Caracas naar Puerta Ordaz te vliegen. De vliegtuigen worden steeds kleiner en het laatste stuk naar Canaima leggen we af in een propeller vliegtuig met plaats voor twintig personen.

De luchthaven is lekker klein, dus geen wachttijd bij de bagageband maar gewoon zelf je bagage meenemen over de landingsbaan. Het is hier duidelijk een stuk toeristischer dan in het noorden, maar zeker niet minder mooi.

Omdat we om vier uur 's nachts al zijn opgestaan beginnen we in het kamp met een siësta. Als ik net een half uurtje slaap in mijn hangmat wordt ik wakker omdat iemand wat wil vragen. Niemand in het kamp spreekt op dat moment Engels, maar ze hebben een Franse gast meegenomen die een beetje kan vertalen tussen Spaans en Engels. Het verhaal is dat de wandeling die we deze middag zouden doen niet door kan gaan. Of we in plaats daarvan een fligh-over naar de Angel Falls willen. De reden is eerst omdat er te weinig tijd mensen zouden zijn (hoezo kan je niet wandelen met twee gasten?) na doorvragen door mij omdat we te laat zijn aangekomen. Ook dat snijdt wat mij betreft geen hout, het is net na de middag en de wandeling staat pas gepland om drie uur. Ik laat het meisje ons programma zien en dan blijkt alles plotseling toch wel te kunnen. Hoewel onze fligh-over pas overmorgen gepland stond doen we deze al wel vandaag. Met daarna de wandeling.

De fligh-over begint spectaculair. Een klein propellervliegtuigje met plaats voor vier gasten, Winnie en ik en het Franse meisje van eerder met haar vriend. Direct na de start maakt de piloot een krappe bochten die we goed in onze maag voelen. Net een achtbaan! De vlucht naar de hoogste waterval ter wereld geeft een mooi uitzicht op de verschillende tafelbergen waar we tussendoor vliegen en de rivieren er onder.

Bij de Salto Angel aangekomen krijgen we meer dan we verwachten. We vliegen niet alleen langs de waterval - twee keer om de passagiers aan beide kanten goed uitzicht te geven - maar daarna doet de piloot er nog een schepje bovenop door met een krappe bocht vlak over de top van de klif te vliegen. Doordat het vliegtuigje hiermee scheef hangt heb je een spectaculair zicht op de gehele waterval van boven naar beneden, een val van bijna een kilometer. Op de terugweg wordt de vlucht nog extra spectaculair gemaakt doordat de piloot op enkele meters hoogtr hoogteover de rivier scheert. 

Na de vlucht is het tijd voor de beloofde wandeling. Naar iets minder spectaculaire watervallen, maar vanuit een heel andere hoek. Deze watervallen hebben namelijk ruimte er achter waar je kan lopen. Een bijzonder gezicht om van achter een waterval getuige te zijn van dit natuurgeweld. Uiteraard nemen we ook nog de tijd om ónder de waterval te gaan staan, fris maar erg leuk.

Salto Angel vanuit een vliegtuig is mooi, maar van dichtbij natuurlijk nog mooier. Daarom gaan we de volgende dag per boot naar een kamp in de buurt van de waterval. Dit is stroomopwaarts door een paar rivieren met de nodige stroomversnellingen. De boten waar we in zitten zijn een soort grote kano's met buitenboordmotor. Lang en slank met ruimte voor een man of 12. Hoewel we gewaarschuwd zijn voor nattigheid heb ik toch mijn cameratas bij me gehouden. Al snel blijkt dat redelijk optimistisch en verstop ik hem onder mijn poncho. Tegen stroomversnellingen in varen geeft namelijk water. Heel veel water. Een paar stroomversnellingen zijn zo sterk dat we niet mee mogen. De toeristen moeten de boot uit en een eind lopen terwijl de stuurman een lichtere boot door de stroming manoeuvreert. Na een uur of zes op deze manier te hebben gevaren komen we heelhuids maar doorweekt aan op de bestemming.

Voordat we kamp maken beginnen we gelijk aan een heftige wandeling heuvelopwaarts door de jungle. Doel is een uitzichtpunt op de Angel waterval. De wandeling is zwaar - niet in de laatste plaats door de hoge luchtvochtigheid - maar de moeite wordt beloond. Vanuit de lucht is de waterval spectaculair, maar als je er voor staat (niet direct, we zijn nog zeker een paar kilometer verwijderd) en een kilometer omhoog moet kijken besef je pas de enormiteit. Om bij te komen van de wandeling moeten we nog een klein stukje omhoog. Naar een poel onder een tweede waterval die door de Salto Angel wordt gevormd. Lekker zwemmen en afkoelen onder een waterval.

Terug in het kamp krijgen we ander vertier. We zijn met twee boten. Winnie en ik zijn samen met een Spanjaard en een Venezuelaanse de enige toeristen van niet chinese afkomst. Die Chinezen leveren voor ons het nodige vertier. Ten eerste door hun kledingkeuze. Knalgele regenponcho's met crocks. Maar echt hilarisch wordt het bij het eten. Op het kamp is een lekkere maaltijd voor ons bereid. Op een houtvuur aan staken gegrilde kip. De Chinezen beginnen voordat dit klaar is al: de aluminium bakken afgedekt met schuimplastic zijn van huis meegenomen. Afhaalchinees!

De terugweg de volgende dag gaat met de stroom mee een stuk vlotter dan heen. De stroomversnellingen zijn zo ook een stuk heftiger, ze werken nu niet als rem maar als extra versnelling. Net veel kunst en vliegwerk lukt het de stuurman ons om de meeste rotsen heen te manoeuvreren. Met een paar bijna-kapzijs momenten komen we nat en - merken we later - zwaar verbrand terug.

contentmap_plugin


 
 
 

Breadcrumbs

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.