Na een slechte start omdat onze baggage niet is aangekomen, gaan we vandaag toch op pad. Eerst even shoppen voor de bare necessities zoals een zonnebril en wat verschoning.
We gaan op bezoek bij Child in the Sky, een project van de Watoto Foundation. Dit project helpt straatkinderen door ze een opleiding te geven en een start met een baan. De eerste werkervaring doen de kinderen op in de Kibolo Lodge waar wij verblijven. Die lodge biedt de kinderen een eerste werkervaring en de opbrengsten van de lodge financieren het project.
We worden rondgeleid door een jongen die inmiddels al ruim twee jaar op deze manier geschoold wordt. Alle facetten van het project komen aan bod, van de keuken tot de slaapverblijven. Bijna alles doen ze hier zelf, van verbouwen van groente en fruit tot het repareren van auto’s en fietsen. De mest van hun koeien wordt gebruikt als mest op het land, maar samen met de urine ook om biogas te maken waar de keuken maaltijden op bereid. Om hun vissen te voeren is er een insectenkwekerij waar zwarte soldatenvliegen worden gekweekt. Die eten bio-afval en hun eitjes zijn perfect visvoer.
Na hun basisschool krijgen de kinderen meer vakgerichte onderwijs, zoals meubelmaken of elektricien. Ook vakken als Engels en rekenen ontbreken niet. Tijd voor ontspanning is er ook met een voetbalveld, muziekles en dans.
Voordat kinderen hier komen worden ze eerst kleinschalig opgevangen door een project “Child in the stars”. Vaak zijn ze verslaafd en moeten afkicken voordat ze verder mogen met het programma. Als dat lukt kunnen ze na een paar maanden hier verder met het opbouwen van hun leven. Tijdens de rondleiding vertelt onze gids ook zijn verhaal. Hij moet nu ongeveer 15 zijn maar ziet er niet ouder uit dan 12 of 13 en is nu ruim twee jaar bij Child in the Sky. Het verhaal van zijn thuissituatie is intens. Z’n vader is alcoholist. Z’n moeder moest met meerdere kleine baantjes hun leven bij elkaar schrapen. Tot op een dag z’n vader dronken thuis kwam en z’n moeder mishandelde. Het letsel aan haar buik is zo ernstig dat ze niet meer kan werken. De jongen (ik ben z’n naam helaas vergeten) vertelt dat hij zo op straat belandde. Hij kan terugrekenend niet ouder dan een jaar of twaalf zijn geweest. Uiteraard raakt hij daar ook aan lager wal en gaat aan de drank en lijm snuiven. Na een jaar zo geleefd te hebben wordt hij door mensen van de Watoto Foundation gespot en bieden ze hem een kans mee te doen met het programma. Nu, ruim twee jaar later, heeft hij de ambitie om arts te worden. Zodat hij z’n moeder beter kan maken zegt hij met hoopvolle bruine ogen. Terwijl hij dat vertelt verberg ik mijn ogen achter m’n zonnebril omdat ik niet wil dat hij ziet hoe ze beginnen te zweten.
Dat dit niet zomaar een droom is bewijst de directeur van het project. Hij is hier zelf als straatkind opgevangen heeft zijn medische studie afgemaakt en is arts geworden. Nu heeft hij dat vak neergelegd om het project dat hem een kans in het leven heeft gegeven zelf wat terug te geven. Zijn oude lerares werkt er nog steeds en mag haar oud-leerling nu haar directeur noemen.